"Ergens in deze bundel noemt de dichter (1924-1994) zijn poezie een "vrijplaats" en vooral een "schuilplaats". Hij is een "gemankeerde jager", "verdomd in alle kerken rondom", terwijl ook het ouderhuis hem niet opneemt. Daarom kan hij zich goed inleven in de verbannen dichter Ovidius, diens angsten en verlangens. Berghuis paart verbeeldingskracht aan kennis van de klassieke oudheid. Dat blijkt ook uit de evocatie van de vrij onbekende, maar hoge beschaving van de Etrusken. Toch blijven zijn gevoelens en ideeën vaak hangen achter erudiete erupties en een dito verstechniek. Hij is te zeer met zijn eigen binnenwereld bezig. En dat terwijl de z.g. "indirecte lyriek" wel degelijk juweeltjes heeft opgeleverd (zie J.C. Bloem). Heel sterk echter zijn Berghuis' gedichten over de verwarde geestestoestand van zijn demente moeder. Berghuis is een fijnproever met grote kennis van de antieke wereld." (NBD|Biblion recensie, Els van Geene)

Het gebrek

O, als ik schrijven had geleerd, dan zou
ik geschiedenissen maken van mijn volk.
Als ik een krijgsman was, een zwarte wolk
van roet en rook strooide ik boven Rome,
stad in brand, wraak van mijn harde hand.
Als ik een bouwer was geweest, zo woonden
mijn zonen in open steden van een land
onder gezonden vorsten. Ik kan geen steen
op de andere stapelen. Als ik de jacht
was toegedaan, ik zou de sterke leeuwen
uit de bergen wurgen – niet een wolvin
die kleine jongen zoogt. Indien ik wijn–
boer had mogen zijn, ik liet uit golvend
landschap mijn vaders opstaan om eeuwen
lang met hen feesten vierende te drinken.
Hemel, als ik schrijven kon, geschreven zijn!
Ik, gemankeerde jager, kan alleen maar zingen.

ISBN 9077907211 - 252 pagina's - paperback

Ik kan alleen maar zingen verscheen in 2006 bij BnM Uitgevers in De Contrabas reeks.

Wij brengen bij particuliere bestellingen géén verzendkosten in rekening!